Postęp w dziedzinie produkcji roślinnej to upowszechnienie się upraw nawozowych i paszowych (rośliny motylkowe, łubin, saradela, koniczyna, lucerna, burak pastewny), przewrót w zakresie produkcji roślinnej stanowił główną siłę pobudzającą rozwój rolnictwa. Uprawa nowych roślin użytkowych umożliwiła przejście do płodozmianu. Nowe rośliny narzuciły człowiekowi nowe, intensywne sposoby uprawy ziemi. Sukcesy w dziedzinie produkcji roślinnej umożliwiły rozwój produkcji zwierzęcej oraz rozwój przemysłu rolnego. Zmiany w produkcji roślinnej w Europie obejmowały upowszechnienie się upraw ziemniaka, kukurydzy, buraka cukrowego (kluczowe znaczenie żywnościowe, a ponadto zastosowanie jako pasza i do celów przemysłowych)
- wprowadzenie selekcji nasion i udoskonalonych odmian roślin.
Postęp w dziedzinie produkcji zwierzęcej to przede wszystkim ekspansja gruntów ornych spowodowała zmniejszenie obszarów wypasu wpływając na ograniczenie dalszego ekstensywnego rozwoju hodowli. Tymczasem popyt na mięso i nabiał wzrastał szybko, a wysokie ceny artykułów zwierzęcych zachęcały rolników do zwiększania produkcji. Było to możliwe pod warunkiem przejścia do bardziej intensywnych form hodowli, przede wszystkim do hodowli systemem oborowym zamiast dawnego wypasu i do spasania karmy specjalnie wyhodowanej zamiast dziko rosnących traw. Problem paszy został rozwiązany dzięki rozszerzeniu uprawy roślin pastewnych i lepszemu zagospodarowaniu użytków zielonych. Duże rezultaty osiągnięte w dziedzinie poprawy i uszlachetniania odmian hodowlanych zwierząt gospodarskich. Intensyfikacja hodowli wiązała się ze zmianą proporcji między produkcją roślinną i zwierzęcą, ze zwiększeniem udziału tej drugiej w globalnej produkcji rolnictwa.