W drugiej połowie XVIII wieku produkcja rolna we wszystkich krajach Europy była nadal głównym źródłem dochodu narodowego. W Anglii, kraju najbardziej uprzemysłowionym, dochód z rolnictwa stanowił przeszło 50% ogólnego dochodu, we Francji odpowiedni odsetek wynosił 73%, a w Polsce ponad 90%. Wiek XIX postawił rolnictwo krajów europejskich wobec nowych, trudnych zadań. W następstwie “eksplozji” ludnościowej wzrastało stale zapotrzebowanie na produkty wiejskie. Potrzebom tym rolnictwo starało się sprostać dzięki zasadniczym przeobrażeniom zarówno w dziedzinie techniki rolnej, jak i w dziedzinie społecznej organizacji produkcji. Punktem wyjścia były postępy wiedzy rolniczej i zastosowanie zdobyczy nauk przyrodniczych w dziedzinie kultury rolnej. Naiwny fatalizm, wiara w przemożny wpływ czynników nadprzyrodniczych na poziom produkcji rolnej stopniowo zaczęły ustępować ufności rolnika we własne siły i racjonalnemu podejściu do spraw rolnictwa. Jednakże dopiero rewolucja techniczna doprowadziła do gwałtownego wzrostu produkcji rolnej. Dokonywało się to dwiema drogami: poprzez rozszerzanie areału użytkowego i przez wzrost wydajności gruntu. Dzięki temu właśnie rolnictwo mogło zaspokoić wzrastające szybko zapotrzebowanie na produkty żywnościowe.